Frank Lampard kończy piłkarską karierę

W dniu dzisiejszym oficjalnie ogłoszono, iż były pomocnik reprezentacji Anglii oraz gwiazda Chelsea Londyn - Frank Lampard zakończył piłkarską karierę.

Frank Lampard urodził się 20 czerwca 1978 roku w Romford w Anglii. Karierę piłkarską zaczynał w drużynie swojego ojca West Ham United. To tam stawiał swoje pierwsze kroki w seniorskiej piłce i to właśnie w tej drużynie zadebiutował w Premier League. Pomimo, iż od zawsze występował on w roli pomocnika w sezonie 1998/1999 błysnął skutecznością i zdobył 14 bramek we wszystkich rozgrywkach. W 2001 roku wypatrzyła go Chelsea Londyn i postanowiła kupić za 11 milionów funtów do swojej drużyny.

W klubie The Blues, Frank stał się gwiazdą formatu na skalę światową. Na stałe wbił się do podstawowej jedenastki i asystował oraz strzelał bramki na zawołanie. Był niezwykle bramkostrzelnym pomocnikiem. W 2008 roku strzelił swoją setną bramkę dla Chelsea i stał się ósmym piłkarzem w historii, który przekroczył trzycyfrową liczbę strzelonych bramek. W barwach The Blues wygrał Champions League w sezonie 2011/2012, trzykrotnie sięgał po Mistrzostwo Anglii w latach 2005, 2006 i 2010. Ponadto czterokrotnie zdobywał Puchar Anglii, trzykrotnie Puchar ligi, dwukrotnie superpuchar Anglii oraz Zwyciężył w Lidze Europy w sezonie 2012/2013. W 2005 roku został wybrany jako najlepszy piłkarz w Anglii, a wcześniej zajął również drugą pozycję w plebiscycie o Złotą Piłkę - wyprzedził go wówczas jedynie Ronaldinho. To był szczyt jego kariery.

Latem 2014 roku jako wolny zawodnik związał się umową z drużyną New York City występującą w Lidzę Amerykańskiej MLS. Co ciekawe szybko został jednak wypożyczony z powrotem do Anglii, a dokładniej do ekipy Manchesteru City. Nie odniósł on jednak znaczących sukcesów z The Citizens i niespełna rok później wrócił do MLS, do ekipy z Nowego Jorku. 

Tak świetny zawodnik jak Lampard nie mógł nie być powoływany do reprezentacji Anglii. Jego debiut w seniorskiej ekipie datuje się na jesień 1999 roku w meczu przeciwko Belgii, który wygrał. Co ciekawe zaliczył on nawet asystę przy trafieniu Alana Shearera. W reprezentacji grywał do 2014 roku, a przez ten czas zdążył strzelić 29 bramek w 107 spotkaniach. Grał na wielkich turniejach takich jak chociażby ME 2004, MŚ 2006 oraz MŚ 2010. 

Śmiał można go opisać jako Legendę. 

Kariera i sukcesy:

1994-2001 - West Ham United

• rozegrał 157 meczy i strzelił w nich 25 bramek
• Puchar Intertoto (1999) 

1995-1996 - Swansea City (wypożyczenie)

• rozegrał 9 meczy i strzelił 1 gola

2001-2014 - Chelsea Londyn

• rozegrał 626 meczy i strzelił w nich 208 goli i zanotował 150 asyst
• Champions League (2011/2012)
• Mistrzostwo Anglii (2005, 2006, 2010)
• Puchar Anglii (2007, 2009, 2010, 2012)
• Puchar Ligi Angielskiej (2005, 2007, 2009)
• Liga Europy (2012/2013)
• Superpuchar Anglii (2005, 2010)
• Piłkarz Roku w Anglii (2005)

2014-2015 - Manchester City

• rozegrał 38 meczy i strzelił 8 bramek

2015-2016 - New York City

• rozegrał 31 meczy i strzelił 15 bramek

1999-2014 - Reprezentacja Anglii

• rozegrał 106 meczy i strzelił 29 bramek
• Ćwierćfinał MŚ 2006
• Faza grupowa MŚ 2010
• Ćwierćfinał ME 2004

Galeria

Zinédine Zidane

Zinédine Zidane urodzony 23 czerwca 1972 roku w Marsylii we Francji. Piłkarz pochodzenia Algierskiego, występujący niemal przez całą karierę jako pomocnik. Nosił przydomek Zizou.

Już jako dziesięciolatek dołączył do szkółki juniorów drużyny US Saint-Henri w Marsylii. Cztery lata później został wypatrzony przez jednego ze skautów AS Cannes. W wieku 17 lat wystąpił w dorosłej kadrze drużyny. Pierwszego gola dla Cannes strzelił w lutym 1991 roku, za co otrzymał w nagrodę samochód od właściciela klubu. Do składu przebił się dopiero w sezonie 1990/1991, gdzie rozegrał 28 spotkań w Ligue1.

Latem 1992 roku Zidane został sprowadzony do drużyny Girondins Bordeaux, gdzie momentalnie wskoczył do pierwszego składu. W pierwszym sezonie zdobył dziesięć bramek. To właśnie w tej drużynie zaczął objawiać się światu wielki potencjał Zizou i to właśnie tu zaczął on osiągać pierwsze sukcesy - Puchar Intertoto w 1995 oraz finał Pucharu UEFA w 1996 roku.

W 1996 roku Zidane przeszedł do najlepszej Włoskiej ekipy - Juventusu Turyn. Pod skrzydłami Marcello Lippiego stał się rozgrywającym Szybka adaptacja w nowej lidze, jaką była Serie A pozwoliła Zidane'owi na sukcesy z nową drużyną. Mistrzostwo Włoch, Puchar Interkontynentalny oraz finał Champions League to na początek udało mu się osiągnąć. Nie strzelał zbyt wielu bramek by móc liczyć się w topie najlepszych strzelców lecz jego kreatywna gra dawała drużynie wiele dobrego i nie jednokrotnie przesądzała o triumfie. 

W 2001 roku za 76 milionów funtów Zidane przeszedł do ligi hiszpańskiej, a dokładniej do Realu Madryt. Był to rekord transferowych w tamtych czasach i nie został przebity przez bardzo długi czas, czyli do 2009 roku. To czego nie da się zapomnieć w czasie pobytu w Realu to przepiękna bramka Zizou w finale Champions League z Bayerem Leverkusen dająca wygraną - strzał z volleya w samo okienko bramki niemieckiej drużyny. W drużynie z Madrytu wygrał również Superpuchar Europy pokonując Feyernoord Rotterdam oraz Superpuchar Hiszpanii. Francuz wybrany został jako piłkarz roku FIFA. Pierwszy hat-trick w jego karierze zdobył w meczu przeciwko Sevilli w sezonie 2005/2006. 7 maja 2006 roku Zidane oficjalnie zakończył karierę piłkarską. Ostatni mecz w barwach Królewskich rozegrał przeciwko Villareal (3:3), a każdy z piłkarzy z Madrytu na koszulkach posiadał uhonorowanie dla klasy Zinedine'a. 

Oprócz udanej kariery w piłce klubowej, Zidane może pochwalić się także świetnymi występami dla swojej reprezentacji - Francji. Co prawda mając korzenie Algierskie mógł on wybrać dla którego z krajów chce grać, lecz oczywistym było jaką potęgą na arenie światowej była drużyna Trójkolorowych.

Swoje początki stawiał bardzo wcześnie, bo 1986 roku jako reprezentant kraju do lat 15. To właśnie w tym roku jego drużyna wygrał turniej rozgrywany w Warszawie o Puchar Syrenki. Przez kolejne lata z łatwością przebijał się do kolejnych reprezentacji U-17, U-18 oraz U-21, po czym zapukał do drzwi seniorów, a było to w 1994 roku. Jego pierwszy mecz to było spotkanie przeciwko Czechom, w którym na boisku pojawił się wchodząc z ławki rezerwowych. Co ciekawe to właśnie on strzelił dwie bramki i dał remis swojej drużynie (2:2). 

W 1998 roku Francja wygrała Mistrzostwa Świata, a Zidane został wybrany na gracza turnieju. Na następnym wielkim turnieju w 2000 roku, a były to Mistrzostwa Europy Zidane ponownie pokazał klasę i odegrał kluczową rolę. Strzelał niesamowicie ważne bramki, między innymi w ćwierćfinale przeciwko Hiszpanom ale także w półfinale przeciwko Portugalczykom. 

Mundial w 2002 roku Zidane nie może uznać za udany, ponieważ jego reprezentacja nie wyszła nawet z grupy. Niewypał zanotowali także dwa lata później na ME w Portugalii. Co prawda z grupy wyszli lecz odpadli w kolejnej rundzie uznając wyższość Greków. Po odpadnięciu z Euro2004 Zidane postanowił zakończyć karierę reprezentacyjną. Rok później został namówiony przez Raymonda Domenecha na powrót i pomoc w awansie na Mundial w 2006 roku. Powrót Zidane'a do drużyny wzbudził zachwyt wśród kibiców i z miejsca został jej kapitanem. Jak się później okazało pomógł on Francji w zakwalifikowaniu się na MŚ w Niemczech. W tym turnieju wraz ze swoją drużyną doszedł aż do samego finału. W walce o Puchar przeciwko Włochom doszło do skandalu z udziałem Zizou. Sprowokowany przez Materazziego uderzył go głową za co obejrzał czerwoną kartkę. Całe zdarzenie miało miejsce w dogrywce, a sam napastnik wpisał się w annały światowej piłki zostając między innymi drugim piłkarzem, który obejrzał czerwony kartonik w dwóch różnych edycjach tego turnieju oraz pierwszym, który został wyrzucony w dogrywce. Jego Francja przegrała ostatecznie batalię o końcowy triumf ulegając Włochom. Po tym turnieju Francuz definitywnie zakończył karierę jako piłkarz kraju.

W 2013 roku został asystentem Carlo Ancellottiego w Realu Madryt, a w 2016 roku objął po nim pierwszą drużynę stając się trenerem Królewskich. Jak dotąd wygrał on Champions League i może poszczycić się tym osiągnięciem, które wywalczył zarówno jako piłkarz jak i trener. 

Kariera i sukcesy:

1988-1992 - AS Cannes

• rozegrał 61 meczy i strzelił 6 goli

1992-1996 - Girondins Bordeaux

• rozegrał 140 meczy i strzelił 28 goli
• wybrany jako Odkrycie Roku 1994
• Zawodnik roku (1996/1997)

1996-2001 - Juventus Turyn

• rozegrał 197 meczy i strzelił 29 goli
• Złota Piłka (1998)
• Piłkarz Roku FIFA (1998, 2000)
• Mistrzostwo Włoch (1996/1997, 1997/1998)
• Puchar Interkontynentalny (1997)
• Superpuchar UEFA (1996/1997)
• Superpuchar Włoch (1997/1998)
• Piłkarz roku (1998, 2001)

2001-2006 - Real Madryt

• rozegrał 235 meczy i strzelił 49 goli
• Piłkarz roku FIFA (2003)
• Champions League (2001/2002)
• Mistrzostwo Hiszpanii 2002/2003)
• Superpuchar Hiszpanii (2001/2002, 2003/2004)
• Puchar Interkontynentalny (2003)
• Superpuchar UEFA (2002/2003)

1994-2006 - Reprezentacja Francji

• rozegrał 103 mecze i strzelił 30 goli
• Mistrzostwo Świata 1998
• Mistrzostwo Europy 2000
• Vicemistrzostwo Świata 2006
• Faza grupowa Mistrzostw Świata 2002
• 1/8 finału Mistrzostw Europy 2004
• Półfinał Mistrzostw Europy 1996

Galeria

Steven Gerrard kończy piłkarską karierę

Steven Gerrard urodził się 30 maja 1980 roku w Whiston w Anglii. Prawie całą swoją piłkarską karierę spędził w Liverpoolu. Do szkółki juniorów The Reds zapisał się w wieku 8 lat. Poznał tam między innymi Michaela Owena, z którym się zaprzyjaźnił. Bardzo szybko na talencie młodego Stevena poznały inne kluby w Anglii chociażby Manchester United, Tottenham czy West Ham lecz wolał on pozostać w Liverpoolu. Po roku od dołączenia do szkółki piłkarskiej przydarzył mu się przykro wypadek, który niemal co nie zakończył jego kariery, która się tak naprawdę nie zaczęła jeszcze na dobre. Podczas gry w piłkę, w stopę Gerrarda wbiły się widły, przez co o mały włos nie stracił on palca u nogi. Uratował go wtedy dyrektor akademii The Reds.

W listopadzie 1997 roku czyli dokładnie 19 lat temu podpisał on swój pierwszy profesjonalny kontrakt piłkarski w seniorskiej karierze. Zadebiutował w Liverpoolu rok później wchodząc na plac gry z ławki rezerwowych w meczu przeciwko Blackburn Rovers. Początkowo tworzył parę środkowych pomocników wraz z Jamiem Redknappem, synem późniejszego selekcjonera reprezentacji Anglii. 

W sezonie 1999/2000 Gerrard obejrzał po raz pierwszy czerwoną kartkę i było to w jego pierwszych derbach Liverpoolu przeciwko Evertonowi. Pod koniec 1999 roku strzelił swoją pierwszą bramkę dla Liverpoolu w meczu przeciwko Sheffield Wednesday wygranym 4:1. 

Następny już sezon to wielki sukces młodego Gerrarda. Występował już w pierwszym składzie drużyny i miał wielki wpływ na sukcesy, a było ich sporo - między innymi wygrał Puchar UEFA, Puchar Anglii, Puchar Ligi i Superpuchar Europy. Strzelił on nawet 10 bramek i został wybrany najlepszym graczem młodego pokolenia w Anglii. 

W sezonie 2004/2005 na stanowisko menedżera Liverpoolu przyszedł Rafa Benitez, który w dużym stopniu namówił Stevena do pozostania w klubie, ponieważ zarzucano już wtedy na niego sieci ze stron wielkich klubów w Europie. W tym sezonie The Reds osiągnęli wielki sukces na arenie europejskiej piłki. Mam na myśli najbardziej elitarne rozgrywki w Europie - Champions League. Liverpool wyszedł z grupy kosztem Olympiakosu Pireus, następnie na swej drodze wyeliminował takie drużyny jak Bayer Leverkusen, Juventus Turyn i Chelsea Londyn, a następnie w finale spotkał się z wielkim AC Milan. Przebieg tegoż niesamowitego meczu zna chyba każdy. Trzy szybkie ciosy Włochów, po których Anglicy podnieśli się i doprowadzili do wyrównania, a następnie wygrali po rzutach karnych. Gerrard odegrał w tamtym meczu kluczową rolę. To jego bramka dała nadzieję i podniosła z kolan drużynę. Po jakże udanych rozgrywkach UCL Gerrard podpisał nową umowę dzięki której inkasował tygodniowo 100 000 funtów. Został wybrany jako najlepszy piłkarz tej edycji Champions League oraz znalazł się w trójce najlepszych graczy rywalizujących o Złotą Piłkę.

W 2006 roku Gerrard po raz pierwszy miał okazję zagrać na Mistrzostwach Świata. Nie były to jednak udane rozgrywki dla jego reprezentacji. Był on jednym z trójki zawodników, którzy zmarnowali rzut karny w meczu przeciwko Portugalii, po czym Synowie Albionu zostali zmuszeni do powrotu do ojczyzny. 

W tym samym roku Steven został najlepszym strzelcem The Reds w Europejskich Pucharach wyprzedzając Iana Rusha. W grudniu otrzymał Order Imperium Brytyjskiego z rąk samej Królowej w Pałacu Buckingham. 

W październiku 2008 roku strzelił on swoją setną bramkę dla klubu i wpisał się do elitarnego grona Legend The Reds. 

Na początku 2015 roku Gerrard poinformował oficjalnie, że nie przedłuży kontraktu z Liverpoolem. Kilka tygodni później ogłoszono jego przejście do ligi MLS, a dokładniej do drużyny Los Angeles Galaxy. 

W reprezentacji Anglii zadebiutował po raz pierwszy 31 maja 2000 roku w spotkaniu przeciwko Ukrainie. Znalazł się on także w kadrze na Euro 2000 rozgrywane miesiąc później lecz zagrał tylko raz i to po wejściu z ławki rezerwowych. Pierwszego gola strzelił w wygranym 5:1 meczu przeciwko Niemcom w eliminacjach do MŚ 2002. Na sam turniej zawodnik nie pojechał z powodu kontuzji. Był on także wicekapitanem reprezentacji, a w 2012 roku przejął opaskę kapitańską. Jego kariera reprezentacyjna nie była zbyt okazała, ponieważ Anglicy zwykle nie znajdowali się w czołówce najlepszych nacji na wielkich turniejach. Steven początkowo ustawiany był na środku pola w duecie z Lampardem, a następnie przesuwany na skrzydło gdy ich współpraca nie układała tak jak powinna.

Dziś oficjalnie Steven Gerrard ogłosił zakończenie piłkarskiej kariery. 

Kariera i sukcesy:

1997-2015 - FC Liverpool

• rozegrał 690 meczy - strzelił w nich 180 goli i zaliczył 100 asyst
• Champions League (2004/2005)
• Puchar UEFA (2000/2001)
• Superpuchar Europy (2001/2002, 2005/2006)
• Puchar Anglii (2001, 2006)
• Puchar Ligi Angielskiej (2001, 2003, 2012)
• Superpuchar Anglii (2002, 2007)
• Piłkarz Roku (2009)
• Najlepszy piłkarz Champions League (2005/2006)
• Złota Piłka (trzecie miejsce w 2005)

2015-2016 - Los Angeles Galaxy

• rozegrał 39 meczy i strzelił w nich 5 bramek i zaliczył 15 asyst

2000-2014 - Reprezentacja Anglii

• rozegrał 113 meczy i strzelił w nich 21 bramek i zaliczył 23 asysty
• Ćwierćfinał MŚ 2006
• Faza grupowa MŚ 2010
• Faza grupowa ME 2000
• Ćwierćfinał ME 2004
• Ćwierćfinał ME 2012

Galeria

Edgar Davids

Edgar Davids - urodzony 13 marca 1973 roku, holenderski zawodnik, pochodzący z Surinamu. Najczęściej występujący na pozycji defensywnego pomocnika. Charakteryzowały go długie warkoczyki i okulary, bez których nie mógł grać. Jego przydomek to pittbul. 

Wychował się w Holandii, gdzie przeniósł się z bardzo młodym wieku. Od zawsze kochał piłkę nożną i już w swoich wczesnych latach starał się o przyjęciu do szkółki Ajaxu Amsterdam. Dwukrotnie jednak odrzucano jego kandydaturę z powodu jego niskiego wzrostu. W końcu jednak mu się udało i to właśnie w drużynie z Amsterdamu stawiał swoje pierwsze kroki w zawodowej karierze. 

Zadebiutował w pierwszej drużynie Ajaxu mając zaledwie 18 lat. Już w pierwszym sezonie święcił triumf z drużyną zdobywając Puchar UEFA. 

Po karierze jaką zrobił w Holandii, Edgar przeniósł się do Włoch, najpierw na sezon do Milanu, a następnie do Juventusu Turyn. Był to jeden z najlepszych jego okresów w karierze. Zdobył na Delle Alpi trzy krotnie mistrzostwo Włoch. Następnie słoneczną Italię zamienił na równie słoneczną Hiszpanię, a dokładniej na Barcelonę. Nie był to jednak jego dobry ruch i szybko, bo w tym samym roku wrócił do Włoch - do Interu Mediolan. 

W Interze zaliczył słaby okres czasu i postanowił przenieść się na Wyspy. W ekipie Tottenhamu Londynu występował przez prawie 3 sezony. U schyłku swojej kariery wrócił na jeden sezon do Ajaxu, później do Crystal Palace, a następnie Barnet, gdzie był grającym trenerem, aż do 2013 roku. 

Davids z powodzeniem reprezentował także barwy reprezentacji Holandii. Dla Oranje rozegrał 74 spotkania zdobywając w nich 6 bramek. Wystąpił na kilku ważnych turniejach między innymi na Euro 2004, z których to bardzo dobrze go pamiętam. Jego pożegnanie z reprezentacją nie było jednak mile wspominane. Za krytykę drużyny został odesłany z kadry przez Guusa Hiddinka, z którym się pokłócił. 

Kariera i sukcesy

1991-1996 - Ajax Amsterdam

• rozegrał 106 meczy i strzelił 20 bramek
• Mistrzostwo Holandii (1993/1994, 1994/1995, 1995/1996)
• Puchar Holandii (1992/1993)
• Superpuchar Holandii (1996)
• Champions League (1994/1995)
• Puchar UEFA (1991/1992)
• Puchar Interkontynentalny (1996)

1996-1998 - AC Milan

• rozegrał 19 meczy i strzelił 1 gola
• Mistrzostwo Włoch (1997/1998)

1997-2004 - Juventus Turyn

• rozegrał 159 meczy i strzelił 10 goli
• Mistrzostwo Włoch (2001/2002, 2002/2003)

2004 - FC Barcelona

• rozegrał 19 meczy i strzelił 1 gola

2004-2005 - Inter Mediolan

• rozegrał 14 meczy i nie strzelił ani jednej bramki

2005-2007 - Tottenham Hotspur

• rozegrał 40 meczy i zdobył 1 bramkę

2007-2008 - Ajax Amsterdam

• rozegrał 30 meczy i strzelił 1 bramkę
• Puchar Holandii (2006/2007)

2010 - Crystal Palace

• rozegrał 6 spotkań i nie strzelił ani jednej bramki

2012-2013 - Barnet

• rozegrał 28 meczy i strzelił 1 gola

Reprezentacja Holandii

• rozegrał 74 mecze i strzelił 6 bramek
• Ćwierćfinał Euro 1996
• Półfinał MŚ 1998
• Półfinał Euro 2000
• Półfinał Euro 2004

 Galeria