David Seaman

David Seaman urodzony 19 września 1963 roku w Rotherham w Anglii. Bramkarz, wieloletni reprezentant kraju, gwiazda Premier League, w której spędził całą swoją karierę. Kanonier kojarzony jest głównie z ekipą Arsenalu Londyn, z którą to święcił największe triumfy.

Karierę sportową rozpoczął w klubie Leeds United, lecz jest to często pomijane w jego biografii, ponieważ z w tej drużynie nie wystąpił ani razu. Pierwszy czynny udział w meczu zaliczył w barwach ówczesnej, czwarto ligowej drużyny Peterborough United. Grając przez dwa lata w tej drużynie szybko dostrzegli go skauci Premier League. Trafił on 1984 roku do ekipy Birmingham City. Przez dwa lata, które tam spędził rozegrał mniej spotkań niż w czwarto ligowej ekipie lecz nabierał on tam niesamowitego doświadczenia. 

Zaprocentowało ono w 1986 roku gdy został kupiony przez Queens Park Rangers. W drużynie z Londynu spędził niemal cztery lata i zaczynał już wtedy dochodzić do głosu i brać pod uwagę selekcjonera reprezentacji Anglii. Jego świetny talent został dostrzeżony przez potentata Premier League, jakim byli Kanonierzy. Arsenal Londyn sprowadził Seamana do siebie. Anglik zamieniając londyńską ekipę na klub położony w tym samym mieście zrobił genialny ruch krok w swojej karierze. To właśnie w Arsenalu stał się gwiazdą. W drużynie z Północnego Londynu spędził on 13 lat i był podstawowym bramkarzem przez większość tego czasu. Doszlifował tam swoje umiejętności, a dzięki swojemu talentowi stał się jednym z najlepszych bramkarzy w Premier League. W 413 meczach w armatką na piersi obejrzał jedynie trzy żółte kartki i jedną czerwoną. Zachował również czyste konto aż 170 razy. 

W 2003 roku, gdy wiek dawał mu o sobie znać i lata świetności przeminęły przeszedł on do drużyny Manchesteru City na zasadzie wolnego transferu. W The Citizens grał przez jeden sezon. W 2004 roku postanowił definitywnie zakończyć swoją piłkarską karierę.

Świetne wyniki, jakie zdobywał wraz z poszczególnymi drużynami zaowocowały powołaniem do reprezentacji Synów Albionu. Seaman w barwach narodowych rozegrał 77 spotkań, a do kadry wprowadzał go świętej pamięci Sir Bobby Robson. David był uczestnikiem Mistrzostw Świata 1998 i 2002 oraz Mistrzostw Europy 1996 i 2000.  

Kariera i sukcesy:

1982-1984 - Peterborough United

• rozegrał 91 meczów

1984-1986 - Birmingham City

• rozegrał 75 meczów

1986-1990 - Queens Park Rangers

• rozegrał 141 meczy

1990-2003 - Arsenal Londyn

• rozegrał 413 meczy zachowując czyste konto 170 razy
• Mistrzostwo Anglii (1998, 2002)
• Puchar Anglii (2002, 2003)
• Superpuchar Anglii (1999)
• Puchar Zdobywców Pucharów (1993/1994)
• Najlepszy bramkarz Premier League (1997)
• Finał Pucharu UEFA (2000)

2003-2004 - Manchester City

• rozegrał 24 mecze i zachował 7 razy czyste konto

1988-2004 - Reprezentacja Anglii

• rozegrał 77 meczy i zachował w nich 30 razy czyste konto
• Ćwierćfinał MŚ 1998
• Ćwierćfinał MŚ 2002
• Półfinał ME 1996
• Faza grupowa ME 2000

Galeria

Fabien Barthez

Fabien Alain Barthez urodził się 28 czerwca 1971 roku w małym miasteczku Lavelanet w Tuluzie we Francji. Był jednym z najwybitniejszych francuskich bramkarzy w historii. 

Fabien swoja karierę sportową zaczynał w FC Toulouse. Swój debiut Ligue1 zanotował w 1991 roku. Świetne występy między słupkami swojej drużyny szybko zauważyli działacze Olympique Marsylia, którzy postanowili ściągnąć młodego zawodnika do swojego klubu. To był świetny ruch zarówno ze strony władz klubu jak i samego zawodnika, który postanowił zmienić barwy klubowe. W tym samym sezonie, w którym Francuz dołączył do nowej drużyny zdobył z nią najbardziej prestiżowy puchar w piłce klubowej - Champions League. Stał się również najmłodszym piłkarzem, który wygrał Ligę Mistrzów, niestety dla niego kilka lat później przebił go Casillas.   

W 1995 roku Barthez ponownie zmienił klub ale ciągle była to drużyna z Francji. Tym razem AS Monaco, z którą święcił kolejne triumfy - między innymi dwukrotne mistrzostwo kraju oraz superpuchar Francji. 

Bramkarz oczywiście z powodzeniem występował także w reprezentacji trójkolorowych. Między innymi dzięki jego świetnym występom w bramce Francuzi triumfowali w MŚ 1998 oraz Euro 2000. Jego kolega z reprezentacji Laurent Blanc twierdził wówczas, iż całowanie Bartheza w jego łysinę przynosi szczęście. Przesąd ten obaj kontynuowali w kolejnym klubie, który zainteresował się usługami świetnego golkipera. Drużyną tą był Manchester United, który poszukiwał następcy wielkiego Petera Schmeichela. Karierę w ekipie Czerwonych Diabłów Fabien może zaliczyć do bardzo udanych. Kolejne triumfy w angielskiej piłce oraz fenomenalne parady zasygnalizowały całemu światu, iż jest on jednym z najlepszych zawodników na swojej pozycji na świecie. Niestety przygoda z ManU nie skończyła się tak jakby wszyscy chcieli. W następnych latach pozycja Francuza zaczęła słabnąć na rzecz Tima Howarda, co poskutkowało transferem do Olympique Marsylia, w którym już występował. 

W 2005 roku doszło do skandalu z udziałem Bartheza. Podczas towarzyskiego meczu w Casablance Fabien otrzymał czerwoną kartkę i został zmuszony do opuszczenia murawy. Niestety nie skończyło się to, jak powinno. Między zawodnikami obu ekip doszło do bijatyki, a Francuz opluł sędziego tegoż spotkania. FIFA zareagowała stanowczo na te zachowanie i zawiesiła gracza na sześć miesięcy.

Rok po tym zajściu Barthez postanowił zakończyć piłkarską karierę. Ogłosił to publicznie i zawiesił buty na kołku. Jak się jednak okazało, trzy miesiące po tym wrócił do profesjonalnej piłki i podpisał kontrakt z francuskim FC Nantes. Jego przygoda z nową drużyną trwała zaledwie parę miesięcy. Doszło wówczas do chuligańskiego incydentu, mianowicie kibole Nantes zdewastowali auto Bartheza i zaatakowali go. Bramkarz zabrał swoją rodzinę i wraz z nią uciekł, po czym ogłosił, że nie będzie reprezentował barw tej drużyny i nie ma to nic wspólnego ze sportem. Od tamtej pory Fabien nie zagrał już w żadnej drużynie i postanowił definitywnie zakończyć swoją karierę. Miało to miejsce w kwietniu 2007 roku.  

Sukcesy i kariera

1990-1992 - FC Toulouse

• rozegrał 26 meczy

1992-1995 - Olympique Marsylia

• rozegrał 142 mecze i zachował czyste konto 40 razy
• Wygrał Champions League (1992/1993)

1995-2000 AS Monaco

• rozegrał 150 meczy i zachował czyste konto 56 razy
• Mistrzostwo Francji (1996/1997, 1999/2000)
• Najlepszy bramkarz na świecie (2000)

2000-2004 - Manchester United

• rozegrał 135 meczy i zachował czyste konto 49 razy
• Mistrzostwo Anglii (2001, 2003)

2004-2006 - Olympique Marsylia

• rozegrał 74 mecze
• Finał Pucharu UEFA (2003/2004) 

2006-2007 - FC Nantes

• rozegrał 14 meczy

1994-2006 - Reprezentacja Francji

• rozegrał 88 meczy i zachował czyste konto 41 razy
• Mistrzostwa Świata (1998)
• Najlepszy bramkarz MŚ (1998)
• Najlepszy bramkarz Europy (1998, 2000)
• Mistrzostwo Europy (2000)
• Puchar Konfederacji (2003)
• Wicemistrzostwo Świata (2006)

Galeria

Edwin van der Sar

Edwin van der Sar - urodził się 29 października 1970 roku w Holenderskim Voorhout. Przyszedł na świat tego samego dnia, co jego reprezentacyjny kolega Phillip Cocu.

Początkowo swoje pierwsze kroki na boisku stawiał jako obrońca. Dopiero z czasem zaczął bronić strzały na bramkę z pozycji goalkeepera. Szybko dołączył do jednej z najlepszych piłkarskich szkółek na świecie - Ajaxu Amsterdam.

Debiutował w Eredivisie w 1991 roku ale tylko ze względu na kontuzję swojego konkurenta. Bronił przez kilka spotkań i po wykurowaniu się podstawowego bramkarza, Edwin wylądował ponownie na ławkę rezerwowych. Dopiero po dwóch latach od tego wydarzenia wskoczył do pierwszego składu Ajaxu. Jego forma szybko powędrowała w górę. Razem ze swoją drużyną pięciokrotnie wygrał ligę, 2 krotnie Puchar Holandii, 3 krotnie Superpuchar Holandii, Puchar Interkontynentalny i wygrał dwa najważniejsze europejskie trofea - Puchar UEFA oraz Puchar Champions League. W jednym z ligowych meczy strzelił nawet bramkę z rzutu karnego. Stał się niekwestionowaną gwiazdą ligi i coraz bardziej stawał się popularny na cały świat. 

W 1999 roku powędrował do Serie A, a dokładniej do Juventusu Turyn. Ten transfer okazał się jednak klapą i już po niespełna dwóch latach zmienił miejsce pracy na Anglię. Początkowo został zawodnikiem Fulham. Reprezentował barwy Londyńskiej ekipy aż do 2005 roku, gdzie zrobił ważny krok dla swojej kariery zmieniając klub na Manchester United. W drużynie Sir Aleksa Fergusona stał się legendą światowej piłki. Bronił w sytuacjach niemożliwych i to między innymi dzięki niemu Czerwone Diabły osiągnęły tyle sukcesów. Został wybierany jako najlepszy bramkarz na świecie, a w Premier League ustanowił rekord wszechczasów - 14 kolejnych meczy bez puszczonej bramki.

Po za karierą klubową van der Sar reprezentował także barwy narodowe. W reprezentacji Holandii rozegrał 130 meczy, a swój debiut zaliczył w 1995 roku w wygranym spotkaniu przeciwko Białorusi (0:1). Występował także na wielu imprezach międzynarodowych - Euro 1996, 2000, 2004, 2008 oraz MŚ 1998 i 2006.

Karierę sportową zakończył w 2011 roku po porażce w finale Champions League z Barceloną.

Kariera i sukcesy:

1990-1999 - Ajax Amsterdam

• rozegrał 312 meczy i puścił w nich 259 bramek i zaliczył 139 czystych kont
• Mistrzostwo Holandii (1993/1994, 1994/1995, 1995/1996, 1996/1997)
• Puchar Holandii (1992/1993, 1997/1998, 1998/1999)
• Superpuchar Holandii (1995, 1996)
• Puchar Interkontynentalny (1996)
• Champions League (1994/1995)
• Puchar UEFA (1991/1992)
• Superpuchar UEFA (1995)

1999-2001 - Juventus Turyn

• rozegrał 77 meczy i puścił w nich 64 bramki i zaliczył 36 czystych kont

2001- 2005 - Fulham Londyn

• rozegrał 139 meczy i puścił w nich 174 bramki i zaliczył 45 czystych kont

2005-2011 - Manchester United

• rozegrał 267 meczy i puścił w nich 202 bramki i zaliczył 136 czystych kont
• Mistrzostwo Anglii (2006/2007, 2007/2008, 2008/2009, 2010/2011)
• Puchar Ligi Angielskiej (2006, 2010)
• Superpuchar Anglii (2007, 2008, 2009, 2011)
• Champions League (2007/2008)
• Klubowe Mistrzostwa Świata (2009)

Reprezentacja Holandii

• Rozegrał 130 meczy i puścił w nich 74 bramki i zaliczył 59 czystych kont
• Ćwierćfinał Euro 1996
• Półfinał MŚ 1998
• Półfinał Euro 2000
• Półfinał Euro 2004
• 1/8 finału MŚ 2006
• Ćwierćfinał Euro 2008